Hobby Psychologie - Gedwongen opname

Gedwongen opname


Created: 2012-11-4 Last modified: 2012-11-4 Published: 2012-11-4

Naasten van mensen en artsen zeggen gedwongen opname moet makkelijker zijn. Clientenorganisaties zeggen nee dan krijgen we de praktijk van vroeger weer.

U ziet iemand op straat liggen en je weet dat deze persoon psychotisch is en niet weet wat hij of zij doet. Toch is het geen uitzondering op de regel dat er niks gedaan wordt als de persoon het zelf niet wilt. Ook in begeleid wonen projecten komen er situaties voor dat er achteraf gezien eerder had moeten worden ingegrepen en dan was de situatie niet geëscaleerd. Artsen en doktors horen vaak dat ze eerder hadden moeten ingrijpen van hun clienten.

De clienten zijn bang dat bij het minste of geringste dat ze opgenomen worden en dat ze hun autonomie en zelfbeschikking snel verliezen. De situatie die vroeger was dat mensen werden opgenomen terwijl de behandelde arts zei er is niks mis met je ik weet niet waarom je hier zit.

Welke situatie is nu beter? Is de huidige situatie beter dat er situaties uit de hand lopen of was de oude situatie beter dat mensen die een boze bui hadden 2 jaar in de psychiatrie terecht kwamen?

Ieder mens vind natuurlijk dat hij of zij over zijn eigen leven mag beslissen (autonomie). Maar hoe ga je met iemand om die zichzelf verminkt. De huidige situatie is dat men luistert naar de client en als hij of zij niet wilt dan hoeft hij niet opgenomen te worden. Je zou kunnen zeggen dat de grens ligt bij als je een gevaar voor jezelf of voor anderen vormt dat je gedwongen opgenomen mag worden. In dit geval is er sprake van gevaar voor jezelf. Maar hulpverleners laten het vaak nog verder uit de hand lopen omdat ze bang zijn om in te grijpen. Want om iemand tegen hem of haar wil op te sluiten is ook voor de client een vergaande ingreep. De client wordt vaak boos agressief en vind dat hij of zij onterecht wordt opgesloten en er komt een hoop ellende ook voor de client van. Daarom wordt er vaak niks gedaan en de situatie escaleerd.

Ook is de grens van zelfverminking ook een subjectieve grens. Het is subjectief omdat sommige mensen dan altijd opgenomen zouden moeten worden. Terwijl ze een betere levenskwaliteit zouden hebben als ze niet werden opgenomen en vaak nog verder achteruit gaan als ze opgenomen worden. Dit is dus het drijfzand waar de hulpverleners en de patient in zit. Bij de ene zeg je ga maar naar huis en bij de ander kan je beter zeggen gedwongen opname. Dit maakt het uitermate moeilijk om een grens te stellen. Wettelijk is het glashelder, namelijk: Wanneer je een gevaar voor jezelf of een ander vormt mag je gedwongen opgenomen worden. De praktijk is dat de grens buigzaam is en dat per individu de grens anders wordt bekeken.

jeroen

Voer hier uw username en password in:

Username
Password